Wat me het meest aansprak in dit artikel is het stuk over vloeibare moderniteit. Oftewel 'Liquid Life', een boek van Zygmunt Bauman. Een man waar Theo ook over sprak in een van de hoorcolleges.
''We klikken, chatten, mailen en bloggen dat het een aard heeft,
blijven nooit erg lang op een site hangen, nemen onregelmatig
deel aan talloze netwerken, nieuwsbrieven en discussiegroepen
en stellen in toenemende mate onze eigen media samen. We
knippen, plakken, selecteren en redigeren.''
Het artikel is een beetje beschuldigend geschreven. Alsof men iets fout doet. Ik krijg er bijna een een schuldgevoel van wanneer ik deze stukken tekst lees, aangezien ik er zelf ook aan mee doe. Waar het op neer komt: wij zijn niet meer publiek, maar de makers. We maken ons eigen massamedium.
''Het leven is de mens een snackbar: niets lijkt langer dan
een dag houdbaar. Bij alles wat we doen en laten maken we
keuzes waarin duurzaamheid niet meegewogen wordt. We streven
geen lifelong employment meer na, maar vinden het eigenlijk
wel geruststellend dat uitzendbureaus de grootste werkgevers
zijn. We leasen niet alleen auto's maar ook huizen,
tuingereedschap, keukenapparatuur, toiletgebouwen en
hondenuitlaters en raken gewend aan pay per use-oplossingen:
je koopt geen printer of cartridge meer, maar je betaalt per
afdruk, je koopt geen cd maar betaalt voor die ene keer dat je
ernaar luistert.''
Deze tekst heeft me echt met de neus op de feiten gedrukt. Alles is tegenwoordig vloeibaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten